• slide-1.png

    slide-1.png

  • slide-2.png

    slide-2.png

ΖΩΗ & ΕΡΓΟ

Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925, «στην οδό Κέας, στην πλατεία Κολιάτσου, στις 15 του Δεκέμβρη» (Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο). Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια.  περισσότερα...

 

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

«Πάω όπου υπάρχει ένας δάσκαλος παθιασμένος με τα βιβλία μου και παρακινεί τα παιδιά να τα διαβάσουν. Εκείνος με καλεί. Όλα απ' τον δάσκαλο εξαρτώνται.  Επηρεάζει τα παιδιά πιο πολύ κι από την οικογένειά τους."  Περισσότερα...

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Τα σημαντικότερα από όσα έχουν κατά καιρούς γραφτεί και δημοσιευθεί για το έργο της Άλκης Ζέη. Κριτικές, παρουσιάσεις βιβλίων της και συνεντεύξεις με αφορμή ένα νέο βιβλίο ή μια διάκριση.

Στους δρομους μιας πυκνοκατοικημενης μνημης

της Χριστίνας Ντουνιά

the books’ journal τεύχος 37, 17/10/2014

Η λογοτεχνική αυτοβιογραφία, είναι ένα είδος ιδιαίτερα απαιτητικό και ελάχιστα καλλιεργημένο στην ελληνική λογοτεχνία. Σκέφτομαι πρόχειρα τις περιπτώσεις του Γρηγορίου Ξενοπούλου (Η ζωή μου σα μυθιστόρημα), του Κωστή Παλαμά (Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου), του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (Η ζωή μου), και ακόμα του Νίκου Καζαντζάκη την αιρετική αυτοβιογραφία Αναφορά στον Γκρέκο. Από αυτή την άποψη, το καινούργιο βιβλίο της Άλκης Ζέη είναι πολλαπλά καλοδεχούμενο. Δεν είναι βέβαια ο μοναδικός λόγος που κάνει αυτό το βιβλίο ιδιαίτερα ενδιαφέρον και αξιανάγνωστο.

 

Διαβάστε περισσότερα...

Η οικουμενικη διασταση του εργου της Αλκης Ζεη

της Αγγελικής Βουλουμάνου

Άρθρο δημοσιευμένο στο περιοδικό διαβάζω τεύχος 528 Απρίλιος 2012

Η Άλκη Ζέη είναι μία από τους λιγοστούς πολυμεταφρασμένους Έλληνες συγγραφείς. Ο μακρύς κατάλογος με τις ξένες εκδόσεις των βιβλίων της είναι εντυπωσιακός για το πλήθος χωρών και γλωσσών που εμφανίζει. Το πιο σπουδαίο ωστόσο είναι ο θαυμασμός που το έργο της συγκεντρώνει εκτός Ελλάδας, αποκτώντας χάρη σ’ αυτό οικουμενική διάσταση.

Η περιπέτεια της μετάφρασης και έκδοσης ενός βιβλίου σε ξένη χώρα, ειδικά όταν πρόκειται για βιβλίο γραμμένο σε περιορισμένα ομιλούμενη γλώσσα όπως τα ελληνικά, είναι μια επίπονη, μακρόχρονη και συχνά απογοητευτική διαδικασία.

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΥΓΗ 23/9/2013

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη στην ΑΥΓΗ 23/9/2013

-Έχετε ζήσει, την Κατοχή, την Αντίσταση, γνωρίσατε τη θηριωδία του ναζισμού. Προχθές ένας νεοναζί δολοφόνησε ένα νέο άνθρωπο...
Είχα χρόνια να αισθανθώ φόβο. Μαθαίνοντας για τη δολοφονία αυτού του παιδιού στο Κερατσίνι φοβήθηκα. Είναι κάτι ασύλληπτο. Ποιο μυαλό την οργάνωσε έτσι; Αυτό το μαχαίρι που πήγε κατευθείαν στην καρδιά... ούτε στα πιο δύσκολα χρόνια δε γινότανε. Είναι πολύ επικίνδυνα αυτά τα πράγματα. Αυτό πρέπει να μας ενώσει όλους. Να ξεχάσουμε τις διαφορές μας και να συγκεντρωθούμε στην εξάλειψη αυτού του μορφώματος. Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη στην οποία υπάρχει ναζιστικό κόμμα. Στη Γερμανία έχει απαγορευτεί το ναζιστικό κόμμα.

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 3/10/2008

Εξομολόγηση στον Μισέλ Φάις για τα μυστικά της γραφής της.

«Δεν νομίζω ή μάλλον είμαι σίγουρη πως δεν έχω αλλάξει τον τρόπο που δουλεύω ένα κείμενο από τα πολύ μικρά μου χρόνια ώς σήμερα. Μπορεί μια εικόνα που βλέπω ή που μου έρχεται στο νου να σταθεί αφορμή για ένα διήγημα ή ακόμα για ένα μυθιστόρημα. Σαν κάποιες μικρές κάψουλες που τις βάζεις μέσα στο νερό κι αυτές ανοίγουν, μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και γίνονται ολόκληρο τριαντάφυλλο.

Δεν κρατώ ποτέ πολλές σημειώσεις.  Μια λέξη, μια φράση.  Ποτέ όμως δεν κάθομαι να γράψω κάτι αν δεν το έχω σχεδόν όλο μέσα στο μυαλό μου.

Διαβάστε περισσότερα...

Τίτος Πατρίκιος

Συχνά μιλάμε για τα όσα συνέβησαν νοσταλγώντας τα παλιά.

Κι όσο μεγαλύτερη γίνεται η απόσταση που μας χωρίζει απ' αυτά, τόσο η νοσταλγία μας μεγαλώνει. 

Όμως η νοσταλγία του περασμένου χρόνου, καθώς δεν μπορεί να οδηγήσει σε καμιάν επιστροφή, πολλές φορές απλώνει γύρω μας αράχνες που συσκοτίζουν το παρόν και εξιδανικεύουν το παρελθόν.  Στο μεταξύ τα γεγονότα συσσωρεύονται, δίπλα σ' εκείνα που συνέβησαν έρχονται αυτά που συνεχώς συμβαίνουν.  Ανάγκη όλων μας είναι τα δούμε γυμνά, έχοντας απαλλαγεί από τις αράχνες μας.  Και σ' αυτό ακριβώς συμβάλλει η Άλκη Ζέη με το βιβλίο της, Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της.  Η μικρή ηρωίδα της τυλίγεται στις αράχνες του δικού της παρόντος και ταυτόχρονα προσπαθεί να βγει απ' αυτές, ενώ η συγγραφέας για να την καταλάβει προσπαθεί να καθαρίσει τις αράχνες του παρελθόντος που περιβάλλουν τα ενήλικα πρόσωπα του μυθιστορήματος, αλλά κι αυτήν την ίδια.  Τέλος, δίνει σε μας τη δυνατότητα να γλιτώσουμε από τις δικές μας αράχνες, για να δούμε όχι μόνο το βιβλίο αλλά και τα πράγματα πέρα από το βιβλίο. …Η Άλκη Ζέη, θα έλεγα πως στην πορεία της ξεκίνησε κάνοντας λογοτεχνία και όχι παιδική λογοτεχνία κι έτσι συνέχισε.  Αυτό, από τα πρώτα της διηγήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Νεανική Φωνή στον καιρό της Κατοχής έως το Καπλάνι της βιτρίνας και από την Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα έως την Κωνσταντίνα και τις αράχνες της.  Σ' αυτή την πορεία, ένα μεγάλο της χάρισμα είναι πως δεν μιλάει ούτε με τη στοιχειώδη γλώσσα των νηπίων, ούτε με τη διδακτική γλώσσα των γερόντων.  Μιλάει με τη γλώσσα όλων μας, αλλά μια γλώσσα με τόσα επίπεδα που κατορθώνει να διεισδύσει και στους μεταβαλλόμενους κώδικες των μικροομάδων που συγκροτούν οι νεότεροι, και στους παγιωμένους κώδικες των ενηλίκων.  Γι' αυτό μπορούν να την υποδέχονται και να την απολαμβάνουν τόσο οι μεγάλοι, ακόμα και σε βιβλία που υποτίθεται ότι απευθύνονται μόνο σε παιδιά, όπως Το καπλάνι της βιτρίνας, όσο και οι μικροί, ακόμα και σε βιβλία που υποτίθεται ότι απευθύνονται σε ανθρώπους κάποιας ηλικίας και μάλιστα εκείνης της ιδιαίτερης κατοχικής και μετακατοχικής γενιάς, όπως Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα.…Η Άλκη Ζέη έχει μια μακρά, αδιάκοπη πορεία που άρχισε από τα κατοχικά διηγήματα της Νεανικής Φωνής και το κουκλοθέατρο του Μπαρμπα-Μυτούση και συνεχίζεται έως σήμερα.  Μέσα σ' αυτήν γνώρισε τρομερές εμπειρίες.  Άλλοτε συναρπαστικές, όπως οι ιστορίες του θιάσου των "Ενάρετων Καλλιτεχνών", το 1945-1946, που τις έζησε με τον παντοτινό σύντροφό της, το Γιώργο Σεβαστίκογλου, ή αργότερα οι ιστορίες του θιάσου του Εντουάρντο ντε Φίλιπο, στη Νεάπολη.  Άλλοτε δραματικές, όπως ο διωγμός και η εξορία στην Ελλάδα, η πολιτική προσφυγιά στην Τασκένδη και τη Μόσχα, ο καινούργιος ξερριζωμός με τη χούντα το 1967, και ο εκπατρισμός στο Παρίσι.  Βέβαια ανάλογες εμπειρίες έχουν βιώσει πολλοί.  Λίγοι όμως εμβάθυναν σ' αυτές και τις ανάπλασαν με τη γραφή όπως εκείνη.  Παραμένοντας πάντα νεανική, χωρίς ποτέ να νεάζει, η Άλκη Ζέη μας ελευθερώνει απ' αυτήν την αραχνιασμένη νοσταλγία που είναι η προσήλωση σε ένα ακίνητο και ανέφικτο παρελθόν, για να μας ωθήσει σε μιαν αναστοχαστική ωριμότητα που εντάσσει το ανέφικτο μέσα στο κινούμενο παρόν.